Vandaag moet ik opeens denken aan het lange verhaal van een oude vrouw, een oude, niet meer zo mooie vrouw. Laten we haar voor het gemak Pety noemen. Het exacte verhaal herinner ik me niet meer precies. Zeker is dat het de volgende componenten bevat: Holland Amerika lijn (HAL), Hotel New York, twee Engelse mannen, een beurt, een taxi en een hoer.
Op een van de cruiseschepen van de Holland Amerika Lijn, de Statendam, ontmoet de dan ‘niet zo mooie, tamelijk jonge vrouw’, een stel Engelse vrienden, laten we hen Tim en Tony noemen. De vrouw werkt op het schip als gastvrouw. Ze staat onder haar collega’s bekend als mannengek. Ze pakt, wat mannen betreft, eigenlijk alles wat ze pakken kan. Geen vreemd verschijnsel bij een vrouw als zij. Mannen, al dan niet zo knap, doen in feite precies hetzelfde naar vrouwen toe, als ze geil zijn. Deze gastvrouw zorgt er wel voor dat ze nooit wat tekort komt. Het moet gezegd: zij is onverzadigbaar. Ook Tim en Tony laten zich haar vleselijke lusten danig wel gevallen.
Tim en Tony gaan met de Statendam in drie weken tijd heen en weer, van Rotterdam naar New York. Ze komen uit het Engelse Newcastle. Het zijn fanatieke honkballiefhebbers. Baseball noemen ze die sport in de USA. Vreemd genoeg is honkbal in Engeland he-le-maal niet populair. In Engeland tellen eigenlijk alleen voetbal en cricket. De vrienden willen dit jaar de kampioenswedstrijd zien tussen de New York Yankees en de Atlanta Braves. De Yankees zijn al 27 keer kampioen geweest van de USA. De Atlanta Braves pas 4 keer. Toevallig wel de laatste vier jaar. Voor Tim en Tony hoeft dat geen vijfde keer te worden. Ze zijn namelijk hartstochtelijk supporter van de New York Yankees. Ze réízen zelfs in het tenue van hun favorieten: petje, t-shirt, lange sportbroek, kousen en schoenen. Ook hebben ze een bal, een honkbalknuppel en honkbalhandschoenen meegenomen. In de gangpaden van het cruiseschip staan ze af en toe een balletje te gooien, dat is wel oppassen, want zo’n balletje is loeizwaar. Ze zijn zo verstandig om op de boot de honkbalknuppel niet te gebruiken. Dat zou alleen maar brokken geven.
In New York geeft Pety aan, dat ze ook mee gaat naar de match. Op de zwarte markt heeft ze een peperduur kaartje gekocht. Eerst wilde niet zeggen hoeveel ze ervoor heeft moeten neertellen. Later kwam het er uit: maar liefst zevenhonderdvijftig dollar. Het is veel geld, maar tóch nog niet zo makkelijk om aan die kaartjes te kómen. Tja, als gastvrouw bij de HAL heeft ze zo haar internationale contacten.
Het is al tegen middernacht als de Statendam weer in Rotterdam aanmeert. Het is vooral voor Pety een duur reisje geworden. Desondanks nodigt ze, ten afscheid, de boys uit samen, op haar kosten, nog wat te eten in Hotel New York. Dat is het hotel waar de jongens overnachten, voordat ze vroeg in de ochtend weer terug reizen naar Newcastle. Het eten (en de wijntjes) smaken verrukkelijk. Hotel New York heeft een uitstekende keuken. Pety betaalt. Iedereen blij … totdat zij merkt dat ze dan helemaal blut is: geen cash meer heeft, geen saldo meer op haar bankpasje. Dus ook geen geld meer om de taxi naar huis te betalen.
Vijftig euro heeft ze minstens nodig om thuis te komen. In Crooswijk. De maatjes zijn niet te beroerd om haar ieder vijfentwintig euro geven maar … daar moet wel wat tegenover staan, vinden ze allebei. Voor dàt geld is Pety wel bereid om, op hun kamer in Hotel New York, eerst Tony en vervolgens Tim een beurt te geven.
'Toen heb ik me echt een hoer gevoeld,’ verzucht Pety, het inmiddels niet meer zo fraaie wijfie. Dank. Tot slot richtte zij een gebed tot de Heilige Maagd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten