HYPERKYFOSE.

 Ik heb er nog met geen woord over gerept. Al mijn ‘schrijven’ doe ik tegenwoordig staand voor mijn laptop. Die laptop staat op twee omgekeerde boodschappenkratten, zodat ik met een rechte rug en gestrekte nek een uitermate gezond uitzicht heb op het beeldscherm.

Al die jaren dat ik geheel voor mijn plezier verhaaltjes schreef, zittend voor mijn beeldscherm, heb ik mijn nek en mijn rug zitten verzieken. Op een peperdure bureaustoel zat ik met een knik in de nek en de kin op het borstbeen. Ik zwoegde zo voor mijn werk of genoot van het borduren van mijn columns.

Al die jaren – het waren er toch zeker 35 – boog het bovenste gedeelte van mijn bovenlichaam tienden van millimeters naar voren. Nooit ben ik me daar bewust van geweest. Zelfs niet nadat mijn zoon Ralf ongeveer twee jaar geleden (toen pas!) tegen me zei: "Jos, weet je dat je elk jaar krommer gaat lopen? Dadelijk pleurt je nog voorover, man," overdreef hij.

Een half jaar terug loop ik lekker te kuieren over de Coolsingel. ’s Ochtends rond een uur of half elf, richting Bijenkorf. Ineens zie ik daar in een gigantische winkelruit het spiegelbeeld van een oud, kromgetrokken kereltje. Vreselijk, niet om aan te gluren. Ben ik dat echt?

Ik zit best lekker in mijn vel als ik daar over die Coolsingel flaneer. Ik zie er vlot uit voor mijn 76. Altijd in het zwart, strak, ‘patent’ noem ik mezelf dan wel eens, wat natuurlijk zwaar over de top is voor iemand als ik. Echt een oudje heb ik me nog nooit gevoeld. Doch mijn spiegelbeeld knikt bevestigend op mijn vraag: "Ben ik heus zo oud als jij?"

Wat kan er nog aan gedaan worden bij zo’n ouwe knar met hyperkyfose – de veel te chique naam voor zo’n kuthouding. Wat in tientallen jaren stukje bij beetje verbogen is, buig je in een half jaartje echt niet recht. In elke ruit zoek ik hem en vervloek ik hem. Go away from that mirror. Fysiotherapeuten die zeggen dat ze mij weer rechtop krijgen, liegen dat ze barsten. Ja, een heel kleine correctie gaat misschien lukken, meer niet.

Dagelijks oefen ik zoveel als ik kan de ‘duif-imitatie’: als ik wandel beweeg ik, net als de duif, mijn hoofd naar voor en naar achter. Schaamteloos! Zeker, een koddige aanblik. Zo krijg ik uiteindelijk toch nog de lachers op mijn hand.

Bis die doif is toot.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN BOERTJE LATEN.

Frits moet bij de ingang van het huisartsencentrum op een scherm zijn geboortedatum intikken. De computer antwoordt dat Frits om 10.20 uur een afspraak heeft. Precies wat hij twee dagen eerder ook had afgesproken. Hij is vroeg. Het is 10.10 uur. Daar houdt hij van: beter te vroeg dan t.e laat. Frits wil dat de dokter even kijkt naar 'spikkeltjes' op zijn eikel. Het ziet er niet uit en het jeukt nog vreselijk ook. 

In de wachtkamer zit een al wat oudere Marokkaanse man op zijn mobiel. Een Nederlandse veertiger kijkt stuurs en zit met zijn armen stijf over elkaar op zijn beurt te wachten.  Hij heeft zoiets van: 'Het heeft nu wel lang genoeg geduurd'.

Een jong echtpaar met een baby, komt uit de spreekkamer. De moeder gaat met de baby, dichtbij de  Marokkaan zitten. Het is een jongetje, vermoedt Frits. De Marokkaan is aan de beurt. Hij werpt een vriendelijke blik op het kleintje en gaat naar zijn dokter. 

Frits geneert zich niet om een kinderboek met 'voorleesverhaaltjes van één minuut' te gaan lezen. Duizend maal leuker dan de Margriet of de Linda, die daar ook op de leestafel liggen. Hij leest over een brutale eend, die een mariakaakje snaait uit het handje van een kleuter. 

De jonge papa maakt drinken voor de kleine. De moeder legt de baby onmiddellijk aan het flesje maar ... dat blijkt te heet. De vrouw snauwt papa toe dat hij goed moet voelen, aan de binnenkant van zijn pols, of de melk niet te warm is. 

Frits ziet de vader naar de toilet lopen. Waarschijnlijk om het flesje onder de koude kraan te houden. Na een paar minuten komt de vader weer terug in de wachtkamer en geeft het flesje aan zijn vrouw. Zij voelt nog even met de binnenkant van haar pols. Dan geeft ze haar kindje de fles.

Frits heeft te doen met die aardige, lieve papa, die zo zijn best doet. Zo'n kijvende vrouw zou Frits niet willen. Hij (43) heeft trouwens geen vrouw. Nooit gehad ook. 

Een olijke man stapt de wachtkamer in, duidelijk een opa, denkt Frits. Reageert uitermate vrolijk op moeder en kind:  

'Hé, heb ik even mazzel! Drinkpauze!' 

De man gaat (te) dicht bij moeder en kind zitten. 't Is een kenner pur sang, die in één oogopslag ziet dat het kind 'goed' aan het drinken is en dat er 'een boertje dwars' zit. 

Frits ergert zich aan die man: 'Laat die twee met rust!', denkt hij. 

En dan, eindelijk, hoort Frits: 'Mijnheer Min? Komt u maar.'