Het eten stelde die donderdag niet veel voor. Mijn vriendin at een boterhammetje met een plakje kaas en dronk daarbij een kop thee. Ik verorberde een schaaltje groentesoep dat mijn Afghaanse buurvrouw mij woensdagmiddag gegeven had. Het was een lekkere, uiterst goed gevulde groentesoep, die een beetje minder zout en een beetje minder gepeperd had mogen zijn. Als toetje namen we een mineola. Dat is toch zo’n verrukkelijke citrusvrucht!
Mijn verhaaltje van gisteren turnde gisteravond de sfeer in mijn huis volledig
om. Nadat mijn vriendin het gelezen had was ze uitermate boos. Dat een paar van
die onschuldige zinnetjes een dergelijke boosheid kunnen wekken … Ze wil gewoon niet dat ik over zoiets schrijf.
Zoiets moet onder ons blijven
Afin…. De boosheid is weer bijgelegd en we gaan samen kijken naar een
film van de gebroeders Coen: Inside Llewin Davis. In de film volgen we een week
uit het leven van de folkzanger Llewin Davis, die in het New York van 1961
wanhopig op zoek is naar een publiek en een slaapplaats. De knipogen naar
collega Bob Dylan zijn talrijk en toch is dit geen verkapte biopic over Dylan.
Het is meer een film over geluk, timing en noodlot. De film heeft geen
noemenswaardige plot en moet het hebben van de heerlijke Coeneske personages,
de vaak grappige dialogen en van de hoofdrolspeler Oscar Isaac, die al zijn
nummers zelf zong. Goeie film; mooie film.
Over mezelf mag ik van mijn vriendin gelukkig alles schrijven, al is het
nog zo raar. Ik heb een aambei. Het kost me heel wat moeite die weg te krijgen.
Allereerst heb ik zalf nodig en inleggers. Die inleggers zijn tegen het
doorsijpelen van de zalf naar mijn onderbroek en spijkerbroek. Die
zalf, neen, neen, neen, géén sperti … ik heb andere zalf van de dokter gehad.
Die zalf moet ik ’s morgens, ’s avonds èn elke keer na het poepen aanbrengen,
op een schone anus. Aangezien ik minstens twee keer per dag moet
poepen sta ik dus vier keer per dag mijn reet schoon te wassen, af
te drogen en in te zalven … dat is op zich niet zo heel erg vermoeiend maar wel
vervelend. De behandeling helpt trouwens wel. De aambei wordt langzamerhand wat kleiner.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
