MODERNE KUNST.

Op het terras van ‘de Witte Aap’ in de Witte de Withstraat drink ik een biertje. De barman verstaat geen Nederlands, dus in plaats van een kleintje krijg ik een dure halve liter voor zevenhalve euro. Het zal de feestprijs wel zijn, denk ik cynisch.

‘Is deze stoel nog vrij, meneer?’ vraagt een oudere dame van een jaar of vijfenzeventig. Ze sjouwt met twee kingsize Wibra-tassen.
‘Zeker, mevrouw, gaat u zitten,’ antwoord ik beleefd.
‘Mooi, dan gaat ik eerst ff een biertje hale.’ Ze zet d’r tassen neer. ‘Pas jij ff op m’n spulletjes?’ Ze ziet dat mijn glas bijna leeg is. ‘Eh, wil jij er ook nog eentje? Zal ik die gelijk voor je meeneme?’
‘Graag, maar doet u mij ditmaal maar een kleintje pils.’

Het is druk in de straat. Er staat een dichter op een zeepkist en verderop speelt een djembégroep. Zelfs in de oude Heksenketel is toneel: Wachten op Godot van Beckett.

‘Alsjeblieft, één pilsie voor jou en ééntje voor mijn,’ zegt ze als ze terugkomt. Ze gaat zitte en drinkt haar glas in één teug leeg. ‘Proost! Sorry hoor, maar ik had me toch een dorst. Weet jij wat dit allemaal is hier… dit gedoe?’
‘Dat is moderne kunst,’ leg ik uit. ‘Ik ben net naar een stuk van Samuel Beckett geweest, gespeeld door mensen van de GGZ. Psychiatrische patiënten, zeg maar. Het was indrukwekkend.’

‘Okee,’ zegt ze, ‘dat is dus modern… Ik zou hier nooit gekome zijn als ma niet hoognodig nieuw ondergoed nodig had. Dat wat ze nog in de kast heb legge is niet toonbaar meer. Volop gate in d’r hempies en broekies. Vlekke die er met geen emmer Biotex meer uitgaan. Ik dacht: ik koopt gelijk een flink aantal sets bij de Wibra, da’s het voordeligst. Ik dacht dat het op zondag wel rustig zou weze in de stad, maar dat viel ff tege.’
Ze glimlacht breed. ‘Toen ik uit metro Beurs kwam, hoorde ik die Afrikaanse muziek. Ik heb ech genote van dat danse; ik hou d’r wel van… rumba, chachacha, de tango… Hou jij ook van danse?’
‘Zeker,’ zeg ik, ‘al houd ik meer van vrij dansen, zonder de verplichte pasjes.’

‘O,’ zegt ze bedenkelijk. ‘Nou ja, ma ken niet meer zo lang alleen blijve. Tegenwoordig bent ik het, als ouwe dochter, die voor d’r zieke moeder mot lope zorge. Thuiszorg doet geen klo… sorry… die doen niks meer voor ma. Nou, ik mot gaan… dag meneer.’ Ze geeft me een hand.
‘Dag mevrouw. Vergeet u het geld voor mijn biertje niet mee te nemen?’
‘Joh, schei jij nou ff gauw uit! Neem er nog maar lekker eentje van mijn. Tot ziens!’

Met een ietwat schommelende tred loopt ze de Witte de Withstraat in en verdwijnt langzaam in de menigte.

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com