STADSJUTTER.

Half negen vanmorgen is er al een vreselijke teringherrie boven m'n hoofd. 't Is zondag dus dat mag helemaal niet zo vroeg. Na twaalven pas. Het komt van het huis van Tonnie, mijn bijzonder lieve bovenbuurvrouw, tien jaar ouder dan ik.. Haar hele inboedel wordt voor de deur van de flat neergepleurd (= niet zo netjes neergezet).Tonnie's zoon neemt het niet zo nauw.  Morgenochtend vroeg wordt het als grof vuil opgehaald. 

Tien jaar lang hebben we gezellig gepraat Tonnie en ik, over koetjes en kalfjes. Ze vraagt ook geregeld naar mijn zonen en kleinzonen en ze vertelt over haar zoon, waar ze dol op is. Hij is haar enige kind. 

De frequentie van onze gesprekjes neemt met de jaren af. Ze gaat steeds slechter lopen. D'r haar valt uit.  Ze valt nogal eens. Zonder haar scootmobile kan ze niet meer. Nauwelijks zie ik haar nog op straat. Uiteindelijk zal dat geleid hebben tot haar vertrek naar een verpleeghuis. Of misschien neemt d'r zoon haar in huis. 

Dat hoor je tegenwoordig wel vaker, dat kinderen hun hulpbehoevende ouder(s) in huis nemen, omdat er domweg te weinig plek is in verpleeghuizen.  Haar verhuizing komt voor mij volstrekt onverwacht. 

Als ik, aan het eind van de ochtend, de deur uit ga, is haar zoon al klaar met uitruimen. Ik hoop hem nog te spreken, om te horen waarom ze nu hals-over-kop verhuist. En waarheen.

Een vriend van me, Ayoub is behalve architect ook 'stadsjutter'. Hij zoekt 'schatten' tussen wat andere mensen bij het afval zetten. Hij heeft zo al heel wat waardvols opgeduikeld: schilderijen, beeldjes, servies, bestek. Dus, telkens wanneer er iemand uit het appartementencomplex waar ik woon verhuist, waarschuw ik Ayoub zodat hij snel kan komen 'strandjutten', voordat er 'andere jutters op het strand zijn'.

Hij appt me vanavond nog een bedankje dat ik hem ingeseind heb: hij is wezen kijken. Of er wat voor hem bij was appt hij niet. Dat had ik nou net zo graag willen weten. 

Ik besluit om vanmiddag een strandwandeling te gaan maken. Fantastisch, die metro, vlak voor mijn deur, brengt me binnen het uur in Hoek van Holland. 

Daar loop ik lekker uit te waaien. Woeste, hoge golven, gierende wind, (over)moedige kitesurfers, striemend zand en             een geheel verlaten naaktstrand.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

DE KORTROKS 3. MOEDERS WIL IS WET.

 Wij zijn het gezin Kortrok. In 1957 bestaat die uit mam, pap, twee jongens (Onno en Bob) en drie meisjes (Anna, Ada en Beb). In 1970 is de familie bijna uitgegroeid tot  een klein kindertehuis. Dan bestaan wij  uit pap,  mam, vijf meisjes en acht jongens.

Het bijzondere van dit grote gezin is dat er nauwelijks centjes worden ingebracht door pap, de kostwinner … niet omdat pap dat niet wil … of omdat pap het geld verbrast maar … omdat pap domweg te weinig kennis, te weinig diploma’s en te weinig flair in huis heeft om een goed betaalde baan te krijgen.  Desondanks is hij, op zijn zachtst gezegd, zo onnadenkend om mijn moeder onophoudelijk ‘vol met jong te stoppen’. Als verzachtende omstandigheid geldt voor hem, dat mam in dergelijke zaken wel heel erg dominant is … als mam ‘n kind wil dan komt dat er gewoon … pap kan dan op zijn kop gaan staan … maar dan gaat het gezegde op: ’moeders wil is wet’ … mam heeft me wel eens verklapt, dat ze ontzettend blij is met haar zwangerschap, als excuus om pap negen maanden bij haar uit de buurt te houden … (nou ja, zoiets zeg je toch niet tegen je zoon,  een jongen van dertien, nota bene?!). Mam is overigens altijd best positief. Ze ziet er niet tegenop een mondje meer te moeten voeden:  ‘komt tijd, komt raad’,  zegt ze altijd … raad die overigens verdomd weinig buikjes voedt.

Ik vind het belachelijk, hoor. Met zo'n hongerloontje als dat van pap moet je niet meer dan twee kinderen nemen. Zelfs dan zal het nog niet meevallen om rond te komen. Jaar in jaar uit liggen we aan de geeuwhonger maar eerlijk is eerlijk: dood gaan we er ook weer niet van. Dat dan ook weer niet.

Jezus Christus nog an toe!  Wat is dìt nu weer?! Zit ik net een beetje lekker te schrijven … Gaat die klote buurman Kok, van hier beneden op een radiator staan te beuken, terwijl ik hier rustig (maar toch diep) in mijn geheugen zit te graven over mijn in en in zielige leven in de vorige eeuw. Die tering-alcoholist. Tachtig keer is hij al opgenomen in de Hannah-kliniek, de plaatselijke  afkickkliniek voor verslavingszorg. Meneer loopt daar doodleuk weg en is vervolgens zijn buren wekenlang tot hemeltergende overlast. Reken er maar niet op dat die lamzakken van de Hannah hem weer als de donder komen oppakken. Het lijkt haast wel of ze daar blij zijn dat ie is opgerot. Zondagochtend om half elf staat Kok, weer eens  volkomen lam, met zijn gore onderbroek op zijn knieën, voor mijn deur.

’Ik heb toch een dorst, Onno’, (dat ben ik) ‘heb je misschien wat voor me liggen?’ De klootzak. Hij bedoelt natuurlijk te zeggen dat ie smacht naar een neut. Wat hij van mij kan krijgen en dat moet hij nu toch onder hand wel weten,  is een emmer koud water in zijn smoel en als hij met dit soort ‘grappen’ bij me blijft aan komen, dan krijgt hij een emmer kokend heet water over zijn kop. Die lul! Dan kan hij op het brandwondencentrum een paar weken afkicken. Weglopen is dan onmogelijk zolang de brandblaren voor zijn ogen zitten. Zo!!