KOMT GOED.

Mijn Ghanese  buurvrouw is echt niet dom. Ze weet dat het niet klopt wat veel Nederlandse mensen zeggen: ‘de gevangenissen zitten vol met jonge criminele asielzoekers-migranten. Die zijn in ons land allemaal kansloos: geen opleiding, geen baan, weinig geld.

De groep criminele, kansloze, oer-Nederlandse jongeren is even groot en er  zitten er van die groep net zo veel in de bak,’ zegt Aretha. ''Dat verzin ik niet, dat zegt het Centraal Buro voor de Statistiek,' voegt ze er aan toe.

 ‘Die groep  kansrijke Nederlandse jongeren  studeert, heeft een baan, en  soms ook al een gezin en kinderen, die  groep zorgt niet voor overlast.

Kansarmoede  voert  zowel  de Nederlander als de migrant naar de criminaliteit.‘

Maar  als God het wil,  komt het goed

Die Aretha  praat  goed Nederlands. Ze vertelt dat criminaliteitsverhaal duidelijk. Maar ja … ze is dan ook al bijna twintig jaar in Nederland.

 ‘Sorry, het Is wel van de tak op de hak,’ zegt Aretha direct tegen mij, ,’je moet mee gaan doen met die nieuwe soos in onze flat. Er mag daar nu absoluut niet meer  geroddeld worden. Ik mag ook niet meer over God komen praten.  De mensen die vroeger roddelden zijn er nu niet meer bij. Dus … Je kan er koffie drinken, pannenkoeken eten, bingoën en allemaal spotgoedkoop. Ik ga af en toe wel koffie drinken en als het even kan ga ik op donderdagochtend met het wandelclubje mee. Komt goed,’ aldus Aretha mijn Ghanese buurvrouw.

 Aretha  bidt ook voor mij.’ Ze ziet mijn verdriet’, zegt ze. .’Jouw verdriet weerspiegelt zich in je ogen.’

’Ja, toen ik zelf vanmorgen in de spiegel keek, dacht ik ook, Jezus, die ogen, het lijkt alsof ik een week niet geslapen heb: dikke, flauwe  ogen, grote wallen eronder,  maar misschien heeft het er mee te maken dat ik wat eerder een uur in het zwembad heb gelegen. Soms is dat van zo’n grote treurigheid. Een ondiep waterbassin vol onbekende maar warme  treurigheid.’

 ‘Komt goed’, zegt Aretha, mijn Ghanese  buurvrouw.’

 Het komt ook allemaal wel goed met jouw kleinkinderen, ’zegt zij dan.

‘Met mijn kleinkinderen is helemaal niks aan de hand, Aretha. Dat  zijn twee gezonde, intelligente jongens van  twaalf en negen. Maar waarom vertel ik je dat allemaal. Wat doe je er in godsnaam mee?’

‘Ik praat  over hen met God, bid  voor jou en voor hen. Opdat alles goed komt en goed blijft tot in de eeuwen der eeuwen,’ zingt Aretha, mijn Ghanese buurvrouw.

 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

RODDEL.

I.

Mijn definitie van roddelen is praten over iemand die er niet bij is. Dat is bij mij dus niet altijd kwaadspreken over iemand. Meestal niet trouwens, omdat ik het helemaal niet prettig vind om lelijke dingen over mensen te vertellen of zo maar wat te verzinnen. Ik zeg niet dat ik nóóit kwaadspreek. 

Al weer jaren geleden begon mijn toenmalige naaste buurvrouw Nel, wat met onze overbuurman, Frans. Ik was daar niet zo blij mee. Allebei waren ze single. Frans gescheiden. Nel, was nog maar pas naast me komen wonen met haar zoontje Wop (3) en een enorme Duitse herder. Op zichzelf niks bijzonders eigenlijk.

Ik wist dat er iets niet pluis was met Frans. Hij was gescheiden en zijn twee kinderen waren hem door de kinderbescherming afgenomen wegens huiselijk geweld. De hele buurt kende het verhaal inmiddels wel maar Nel weet nog van niks. Nadat ik Frans een paar zomerse dagen achtereen in zijn blote body en zwembroek bij Nel in de tuin had zien zitten, vond ik het de hoogste tijd om Nel in te lichten over Frans. Ze wist nog nergens van.

De volgende  dag kwam Frans woedend mijn tuin in zetten en liep driftig op mij af. Ik stond een beetje te schoffelen. Frans pakte ter hoogte van mij borstbeen ruw mijn t-shirtje vast en siste me toe: ‘Ik heb mijn kinderen nóóit wat aangedaan. Als je dat verhaal nog één keer rondbazuint, maak ik je helemaal kapot, kankerlul’.

De vriendschap tussen Frans en Nel was gelijk over.                                 

Over Frans wordt in de straat nog veel geroddeld. Maar niet door mij. Ik kijk wel uit.

II.

In een wooncomplex wordt al gauw gefluisterd:

‘Hebbie dah gezien? Afgelopen zaterdag? Het was nog licht. Zag ik Karel, die ouwe baas van de derde ... ja joh, die altijd in z'n korte broek loopt ... langs wippen bij Rina. Weetjewel, dat rare typje van de vierde, die rooie. ‘Een bakkie doen, noemen ze dat…ja ja, tot zo laat in de avond zeker ?…en een paar dagen later gaat die rooie bij Karel pizza zitten eten … ja, ja … dat moeten we allemaal maar geloven? … Nou, okee, ze zullen best een bakkie doen en een stukkie pizza eten maar daar blijf het de res van de avond tuurlijk niet bij. Leert mijn de mannen kennen. Gelooft mijn nou, mensen,  op het laatst duiken ze gewoon met elkaar hun nest in. Hoewel … ik vraagt me serieus af of die Karel hem nog wel overeind krijg. Hihihi.

Woest was Karel toen hij het hoorde. Maar hij deed net of hij gek was.