TYFUSLANG GELEDEN.

Het is alweer tyfuslang geleden dat ik wat over m'n toneelkluppie hebt opgeschreve. Het ging over dat ik die teksten uit m'n kop moest leren. Dat deed ik dan, hard op, lopend of op de fiets, langs de Rotte of in het Kralingse Bos als het nog een beetje rustig was. Die tekst had ik op m'n foon staan. Soms zat ik er zo lekker in, dat ik helemaal niet doorhad hoe teringhard ik die woorden d'r uit smeet. Onbedoeld hebt ik daar die mensen die daar ook ware de pleuris mee laten schrikke. Met een rotgang knalde die woorden van m'n typetje over de Rotte:

‘Nee!!! Niet alléén Jode!’.

Door de krag van die woorde leek het wel of er een vloedgolf door de Rotte ging. In zo’n tuintje aan de Rottekade zat een hele klup visite en die ouwe lul daar liet van de schrik zo z’n hele dienblad uit z’n klauwen flikkeren.

Nu ben ik weer bezig met een nieuw stuk: Nooit meer, schat.'

Ik bent een scène aan het oefene tussen Hans (ik dus) en Sabine, z'n vrouw. Ik zit weer op die brik van me te lere, want dat werkt voor mij gewoon het bes. In de buurt van zo’n bouwproject in Maassluis was ik weer lekker fanatiek bezig... bijna wild van nijd slingerde ik ineens mijn tekst er uit:

‘Ben je d’r nou eindelijk klaar mee?!'

Ik kreeg niet eens de kans om verder te oefene op m'n fietsie, want zo’n bouwvakker brulde gelijk terug: 

‘Nee, nog stééds niet, klootzak! Steek zelf je klauwe eens uit, lul!’

Vandaag hebt ik dat 'ben-je-d’r-nou-eindelijk-klaar-mee-zinnetje', waar ik in Maassluis zo woest mee liep te blère, nog een keertje gedaan. Nu niet op de fiets, maar met m’n tegenspeler, die ook de regisseur is. Nu weet ik, en dat voelt ik nu ook, dat het veel beter is om die tekst een beetje lieflijk te zegge. Sabine voelde d'r eigen toen zelfs gestreeld door die woorden van Hans.

ELASTIEK.

Het gezin, waarin ik opgroeide, hield van rekbaarheid. Je zou kunnen zeggen dat ons gezinsleven bij elkaar werd gehouden door elastiekjes. Neem mijn  broertje Marco; hij kon eindeloos in de weer zijn met die rubberen ringetjes om zijn vingers, een fascinerend spel van draaien en lussen waarmee hij heel veel uurtjes verdreef.

Zelf was ik heel consequent met mijn verzameling voetbalplaatjes. Pas bij een stapeltje van exact tien stuks deed ik er een elastiekje omheen. Terwijl ik mijn sporthelden sorteerde, waren mijn zussen Manda en Lidy buiten de onbetwiste koninginnen van de sprongkracht. Met een meterslang elastiek tussen hun enkels voerden ze acrobatische hoogstandjes uit. Ik mocht soms een poging wagen, maar meestal eindigde ik hopeloos verstrikt, terwijl de liedjes over 'in spin, de bocht gaat in' door de lucht galmden. (Dat lied hoorde toch bij touwtje springen ?) Mijn talent lag duidelijk niet bij het elastieken.

Op de lagere school kreeg dat spul echter een venijniger karakter. Het veranderde in een wapen voor de kleine pestkop. Het elastiekje werd tussen duim en wijsvinger gespannen, de voorkant werd naar achteren getrokken, en met 'dodelijke' precisie werden nietjes, propjes of zelfs bonen op onschuldige billen geschoten. 

Ik was een jaar of veertig toen mijn relatie met het elastiekje wat pijnlijker werd. In een poging een hip paardenstaartje te maken, offerde ik onbedoeld flink wat hoofdharen op. Zo’n kaal elastiek trok zonder pardon hele plukken uit mijn schedel. De uitvinding van de variant met een vrolijk laagje stof eromheen was voor mijn hoofdhuid dan ook een doorbraak van jewelste.

Vandaag deed ik een aangebroken komkommer in een zakje en bond het met een elastiekje dicht. Ook mijn reisbagage hield ik vaak zo bij elkaar: sokken, onderbroeken en t-shirts apart met een elastiekjes er omheen. 

Zelfs de fysiotherapeut doet mee. Voor mijn schouder kreeg ik onlangs een groot groen elastiek mee dat ik over de deur moet hangen om te oefenen. Dat doe ik braaf. Goed komt het nooit meer met mijn schouder. Daar moet ik mee leren leven. Ik hoop wel dat de rest van mijn spieren lekker soepel blijft.. 

Een leven zonder een beetje elasticiteit is maar een stijve boel.

TRUMP.

Ik vind het wel angstaanjagend. Hij, president van 't machtigste land ter wereld, kan maar straffeloos doen wat hij wil. Hij moordt of laat moorden, gewoon omdat hij denkt dat het nodig is voor hem persoonlijk, als zakenman of als megalomane wereldleider. Hij is in zijn land met een nipte meerderheid gekozen maar veroorlooft zich daden, alsof hij tot baas gekozen is van de hele wereld.

Zonder dat er in de Senaat of het Huis van Afgevaardigden bij Trump op was aangedrongen om Venezuela aan te vallen, had hij er wel zin an en arresteerde tegelijk de president van dat land: de wrede alleenheerser Maduro. Trump gooide die man meteen in een  gevangenis in New York.

Nu was Maduro een vervelende dictator. Hij zette vele tegenstanders van zijn bewind in de gevangenis. De meeste inwoners van Venezuela lijken er blij mee, dat ze van Maduro verlost zijn. Het kan best zo zijn dat dat land zich nu richting democratie gaat bewegen. Dat voelt voor mij dubbel: aan de ene kant vind ik dat Trump met zijn fikken van Venezuela moet afblijven. Venezuela kan best zelf zijn boontjes doppen.  

Aan de andere kan bekruipt me toch gelijk de twijfel of Venezuela met dictator Maduro aan de macht ooit in de buurt van democratie kan komen. Heel wankelmoedig denk ik dan, zonder dictator Trump was het niet gelukt.

Hetzelfde met Iran. Ook daar bemoeit Trump zich als een dictator en dreigt hij met geweld. Hij dreigt niet alleen met geweld meer. Gisteren bombardeerde hij Iran. Vele mensen zijn geslachtofferd. Tientallen kinderen van een meisjesschool, las ik. Ook hier verfoei ik enerzijds Trump, Hij heef daar niks te zoeken. Fuck off! Maar nu Trump, onbevoegd, krachtdadig, dictatoriaal heeft ingegrepen is het gewelddadige Iraanse Ayatollah's regiem een flinke slag toegebracht. Die valse 'christelijke' leiders hadden onbegrijpelijk wreed meer dan 7000 vreedzaam protesterende burgers afgeschoten.

Hij treedt onbevoegd op als een dictator, voor wie mensenlevens niet tellen en ik juich het resultaat dat hij  in Venezuela en Iran boekt toe.  Ik schaam me dood.

Zijn laffe bombardementen op zogenaamde drugssmokkelbootjes. Hij weet niet eens zeker of het drugsboten zijn en toch bombardeert hij ze (tot nu toe bijna 300 doden). Hij zet de Nationale garde in om de orde te handhaven. 

Die binnenlandse legermacht de ICE die protesten van migranten ultra agressief neerslaat. Daar zijn twee Amerikaanse staatsburgers bij omgekomen .

Wat me angstig maak is dat hij zo makkelijk, ongecontroleerd beslissingen neemt uit de losse pols en ze ook vaak weer terugdraait. 

Nu zal Nederland niet zo gauw doelwit van die man worden. Maar je weet bij Trump nooit. Misschien maakt het feit dat wij een homoseksuele premier hebben, homohater Trump, zo agressief  dat hij Jetten en de regeringsgebouwen nijdig laat bombarderen.