LEVEN ALS BROER EN ZUS.

Mijn vrouw Annette en ik hebben beslist geen bloeiend liefdesleven. Annette en ik leven al zeker drieëntwintig jaar als broer en zus. ‘Leven als broer en zus’ zegt mij eigenlijk al genoeg.

Het zal te maken hebben hoe ik met mijn zus  omging. Het was gewoon altijd hetzelfde. Dag in dag uit. Sleur. Jarenlang om elkaar heen draaien, zonder elkaar echt te raken. Niet echt blij zijn met elkaar, maar elkaar ook weer niet verfoeien. Als ik er niet zou zijn geweest, zou het die zus geen moer hebben uitgemaakt en omgekeerd als die zus er niet zou zijn geweest dan zou dat ook voor mij worst zijn geweest. Waar we woonden waren we samen, zonder elkaar. Onwillekeurig ontweken we elkaar. Geen greintje opzet zat daarbij. Zo ging het gewoon.

Pas toen mijn zus (64) en ik (61) niet meer samenwoonden, kwamen we nader tot elkaar. Leefden we niet meer als broer en zus. We werden vrienden.

Annet en ik doen het al bijna een kwart eeuw niet meer met elkaar. We hebben elkaar los gelaten maar wonen nog wel bij elkaar. Los vast. In bed, lig ik wakker naast de slapende Annet. Ik fantaseer mijn buurtjes. A guilty pleasure. Stout maar onschuldig.

De stramme Frits van de derde redt het haast niet meer. Harrie van de vijfde geeft zichzelf een grote beurt.

Wat ik fantaseer windt mij absoluut niet op. Het is hilarisch, soms verdrietig.

Ik zag nog net hoe Frits (63) tevergeefs probeerde zijn, ondanks viagra, slappe plasser in de met glijmiddel bewerkte poes van Dora (61) te proppen. Hoofdschuddend werkt Frits zich kreunend ,het echtelijke hemelbed uit. Dora is blij dat ze er weer vanaf is. Ze ligt al op één oor ..  is al in dromenland.

Een verdieping hoger staat Harrie  (60) zich vlak voor zijn grote spiegel in de gang ( ‘spiegeltje, spiegeltje aan de wand…..) luidkeels lachend en hijgend af te bevredigen. Zijn broek heeft ie op zijn schoenen laten zakken. In hoog tempo  masseert hij zijn piemel. Met een flinke kwak op de spiegel komt hij klaar. Vlug, vlug kuist hij zijn plasser met een tissue, sjort zijn broek omhoog en met Glassex wist hij zijn sporen op de spiegel uit. Zijn vrouw Simone (59) heeft de nacht. Als ze thuis was had Harrie gewoon zitten lezen.

 Waar we woonden waren Annette en ik samen …  zonder elkaar. Pas toen we niet meer samenwoonden werden we vrienden.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN SNEL GROEIENDE KNOBBEL.

 Een héél ondeugend type ben ik nooit geweest. Natuurlijk, net als ieder ander jochie heb ik wel eens kattenkwaad uitgehaald. Maar om nu te zeggen dat ik stoute dingen doe, alleen maar ‘voor de kick’. Neen, ik geloof dat ik daar een  te grote bangerik voor ben. Als ik al eens iets doe wat als ‘ondeugend’ wordt beschouwd, doe ik dat vanuit de stellige overtuiging, dat er niks aan de hand is. Òf omdat mijn ondeugendheid prettige gevolgen heeft voor mij.  De ondeugende Jee is in feite een heel braaf Jeetje. Zeg maar een Jeetje Mina!

 Stelen, doe ik  dan wel eens. Met een vriend jat ik, onder de sta-tribune bij de voetbalclub Sparta lege bierflesjes. We leveren de flesjes in bij Gerrit de groenteboer en van het statiegeld kopen we fruit bij hem. We zijn nooit gesnapt. Ik ben wèl gestraft, destijds. Door God persoonlijk, denk ik dan. Geniaal idee van Hem om mij met mijn bovenbeen aan een tien centimeter lange, scherpe uit-stekende punt van het hek rond het Spartastadion te spietsen. Nooit meer lege bierflesjes gejat.

 God is in mijn buurt als voornaamste Wijkagent. Over de meeste dingetjes zeurt Hij niet.  Ik heb geen zin in omlopen. Wie wel trouwens? Wanneer ik de weg kan afsnijden door over het gras te lopen, ga ik echt niet omlopen. Een enkele keer straft God me dan met een plark stront onder een schoen maar meestal ziet Hij het door de vingers, als Hij die tenminste heeft.

 De kleine Jee, is een fervent voetballertje. De enige twee autobezitters in onze straat,  Hennie van Dijk, de kapper en Gustaaf de Waal, de kruidenier zijn niet erg blij met mij. De heren middenstanders zijn zó kleinzielig bang, dat mijn voetbal hun kostbare autobezit beschadigen zal. Alsof mijn bal van hout is en er roestige spijkers uitsteken, tsja … dan zou die angst volkomen terecht zijn.

 Nu eens komt de Waal, dan weer  eens van Dijk zijn winkel uit om mij en mijn vriendje Arie te verjagen. We trekken ons er niet zo veel van aan. Meestal stoppen we enkele minuten; tot de Waal weer een onsje kaas snijdt en van Dijk weer aan het knippen is. Dan ballen we weer lekker door. Voor deze ongehoorzaamheid heeft God òns nooit bestraft. De middenstanders daarentegen krijgen voor hun benepenheid jegens ons, sportieve jongelui, wèl Gods torn over zich heen.

 Bij de kruidenier begint in die periode, als  hij zich zo vreselijk druk maakt over zijn autootje, een vetknobbel uit zijn voorhoofd te groeien. Een knobbel zo breed als een bolknak. Steeds als de knobbel drieëneenhalf à vier centimeter lang is, laat de kruidenier hem weghalen. Daarna staat hij  met een groot wit verband om zijn hoofd in de winkel. De knobbel groeit echter steeds sneller aan en op het laatst moet hij, net als hij weer thuis is, weer terug naar het ziekenhuis. Dat schiet natuurlijk niet op. Al spoedig kan hij het ziekenhuis zal niet meer verlaten. Tegen zo’n snelgroeiende knobbel is geen kruid gewassen. Langer dan twee en een halve week heeft het niet geduurd.

 Nu de Waal er toch niet meer is gebruiken wij zijn Renaultje als trapmuurtje, als doel en tegelijk als een soort materiaalhok (voor de ballen, pompjes, pijpen krijt, voetbalschoenen, doelnetten en scheidsrechtersfluiten).

 De straf voor Kapper Hennie is helemaal niet mals. God heeft de vader van een kleine jongen aangespoord om Hennie aan te geven bij de politie. Hennie zou dat kleine manneke na een knipbeurt seksueel misbruikt hebben. Begerige kappershanden verlustigen zich aan klein jongenspiemeltje!  

We hebben Henny nooit meer terug gezien in de buurt en het is allemaal  nog door God bij elkaar gelogen ook! Maar ja, die vader gelooft Hem, de politie gelooft Hem en de rechter  trapt er ook in.

 Op den duur hebben wij de auto’s niet meer nodig. We gaan op gras voetballen met echte doelen. Inmiddels verandert de buurt. Er wordt flink gedeald en er slapen geregeld junkies in de auto’s van van Dijk en de Waal. Hun auto’s zijn op den duur naar de sloop gesleept. De straat is nu constant helemaal vol geparkeerd. Er is te veel verkeer om te voetballen.