Meestal vind ik op het gebied van
stand-up comedy alles leuk. Voor een avondje lachen betaal ik tussen 7.50
en 25 euro. De ene keer is het leuker dan de andere keer en dat heeft dan meestal met de prijs van het ticket te maken. Het lijkt wel of mijn gevoel voor
humor recht evenredig is aan de prijs van het ticket. Een dure comedien levert
een top-act van anderhalf uur.
Daarentegen is goedkope comedy voor
mij vaak ook lachen, gieren, brullen. Heerlijk vind ik het om durf-als de vloer
op te zien gaan, vaak voor de allereerste keer. Op zo'n goedkope comedy-avond,
ruim twee uur, staan zo'n vier comediens geprogrammeerd.
Op een avond met veel aankomende talenten is de aanwezigheid van een MC ook cruciaal. De MC warmt met grapjes
het publiek op en enthousiasmeert het publiek om de artiest luidruchtig te
verwelkomen. Soms is de MC leuker dan de (aankomende) comediens.
Maar afgelopen woensdag was ik bij de Bakkerij, een theatertje in Rotterdam Noord. Daar was toen een stand-up-comedy-show met vier comediens. Ik betaalde een entreeprijs van 15 euro. Gratis bijna. De MC, een Argentijn, stak met kop en schouders boven de vier anderen uit. Zijn eerste opmerking was meteen raak: 'Ik treed op in kleine theaters zoals dit hier maar ... veel vaker in hele grote zalen ... alleen zit daar minder mensen in dan hier.'
Beneden alle peil was de act van Karel. Een twee meter lange man met een Herman-Monster-hoofd en bijpassende stem. Hij startte zijn act met het uit zijn broekzak halen van een aantal A4tjes, waarop wat onduidelijk Karel-grappen genoteerd stonden, die hij voorlas aan de zaal. Toen de A4tjes leeg gelezen waren pakte hij een boek. Een toneelstuk, van Herman Heijerman: 'Op hoop van zegen.''. Uit dat toneelstuk droeg hij een aantal dialogen voor. Dat was zijn act.
Doris, deze komiek introduceerde de
sit-down-meditatie. Hij vroeg ons, de volle zaal, onze ogen te sluiten en
raaskalde, weliswaar op bedaarde toon, woorden, die noch ontspanden, noch
hilarisch waren. Duidelijk de dodelijke categorie: jammer maar helaas.
Bernard was de uitblinker van de
avond. Hij bracht een leuk nummer over 'bij de kapper'. Het stereotype kappersgelul en het kijken in de
kappersspiegel om te zien hoe je haar nu zit. Bernard vindt het meestal
'zwaar kut' maar hij houdt zijn mond, want als hij wel wat zegt, zit hij nog eens een half uur in de kappersstoel.
Karin de Vette. Haar voornaamste onderwerp is haar vet. Ze is daar apetrots op. Iedereen wordt uitgenodigd om van haar vet te komen genieten. Ze schreeuwt vele lelijke onbeholpen zinnen over haar vette lijf haar trots en glorie.
En wij, de honderd-koppige massa in de zaal, lachten en klapten omdat alle begin moeilijk is maar het niveau was wel eens hoger.
