En ineens is de sneeuw weer terug. De kou was 'eersie'. Vrijdag en zaterdag was het al behoorlijk onder nul. Toen was de sneeuw zich al aan het klaarmaken. Zelf geloof ik er niet meer in dat er nog sneeuw zal vallen dit jaar.
Wat begint de zondag toch heerlijk! Straf koud, dat wel. Maar bij een knalblauwe hemel en ... tot één uur: volop zon. Tenminste bij mij in de straat. Natuurlijk, ik had de weerberichten wel gelezen en vernomen dat Schiphol vluchten geannuleerd had uit angst voor sneeuw, gladdigheid noemen ze dat bij het KNMI. Maar ik geloof er vandaag geen moer van. Voor mij is en blijft het in onze regio alarmcode nul.
Zo rond een uur of een kleed ik me warm aan, doe mijn dikste wanten aan, pak mijn fiets uit de berging en doe een rondje gezond- door-Rotterdam: het Kralingse Bos, (met volop fucking hardlopers op het fietspad) en vervolgens langs ons prachtige riviertje de Rotte. Dan is het voor mij nog een klein stukkie door de bebouwde kom naar huis, in Prinsenland. En, ja, in dat laatste stuk gebeurt het, hè.
Het begint toch nog te sneeuwen. Miniscule vlokken. Eigenlijk kan je dat nauwelijks vlokken noemen. Deze sneeuw is amper zichtbaar. Je voelt het alleen heel lichtjes op je gezicht ... héél af en toe. Maar ... het KNMI heeft wel een punt. Het is eind van de middag en er is een beginnetje van sneeuw. Dat blijft zo tot ik mijn fiets in de berging terug zet. Het is dan al weer vier uur.
Ik loop mijn buurman Cor tegen het lijf. 'Gaat het toch nog sneeuwen vandaag buurman'. Hij mompelt, dat dit geen sneeuwen is maar hagelen. Hij is wel meer in de war. Meestal heeft hij het dan over God. Ik laat het maar zo.
Dwarrelsneeuw is het die nu valt, sneeuw van minieme grootte, zwevende keukensuikerkorreltjes, daar lijkt het op. Nauwelijks zichtbaar nauwelijks voelbaar.
Thuis wacht me nog een saai maar noodzakelijk klusje: geheugen vrijmaken op mijn mobiel. Ik heb al veel foto's van m'n mobiel afgegooid. Tijdens dit werkje val ik in slaap en word om vijf uur pas wakker. Inmiddels ligt er dan een aardig pak sneeuw, een centimeter of drie, denk ik.
't Is net als een week of drie geleden. Vanuit mijn woning zie ik een groot maagdelijk met sneeuw bedekt schoolplein. Wat hadden die kinderen drie weken terug een lol. Sneeuwpoppen maken, sneeuwballen gevechten, elkaar inkochelen. Het was de eerste keer in vijf jaar dat er een pak sneeuw lag. En vandaag weer! Wat zullen de kinderen morgenochtend weer genieten ... en ik ook. Ik geniet er ook van. Met volle teugen.
Het KNMI weet helaas nu al mijn ijspret te bederven. Dooi en regen zijn voorspeld. Vannacht al. Geen ijspret morgen op de eerste dag van de crocusvakantie, maar kutweer.
