Uitslapen doe ik eigenlijk nooit. Maar vandaag dus wel. Om 9 uur ben ik pas wakker en dat terwijl ik om kwart voor tien de deur uit moet voor mijn cursus Franse liedjes zingen. Ik red het echter makkelijk, Om vijf voor tien zit ik in het zangklasje van Alain. Hij heeft voor ons 'Vous permettez, monsieur' van de Belgische zanger Adamo afgestoft en uitgepluisd. Wij, het klasje bestaande uit 10 vrouwen en twee mannen , waaronder ik, allen boven de 70, hebben grote nostalgische lol aan dit chanson.
Alain toont ons een video van een tv-opreden van Adamo, samen met zijn ouders en zijn 7 broertjes en zusjes, in een soort praatprogramma uit 1964, waarin Adamo zijn grootste hit ten gehore brengt. Ook zijn broers en zussen zingen uit volle borst mee (vals en uit de maat). Wij, van dit zanggroepje zijn door het dolle heen van die video. Het was top: tv op zijn allerbest. We waren zonder uitzondering tieners in dat jaar en genoten met volle teugen van deze talkshow van presentator Willem O Duys. Toen wist ik nog niet van Willems extreem rechtse trekjes. Ik was pas 13.
Het zingen duurt tot 11 uur. Dat is bij mij om de hoek dus ik loop om kwart over elf alweer mijn bejaardenflat binnen. Een van mijn buren, Peter, haalt zijn brievenbus leeg. Ik volg zijn voorbeeld. Er ligt een brief van 'Artsen zonder grenzen'. Tegenwoordig gooi ik alle bieven van 'Artsen zonder grenzen in mij persoonlijke oud-papierbak. Sinds ik uit betrouwbare bron erover geÏnformeerd ben, dat de directeur van die club zich, van huis uit, met een helicopter kris-kras in Europa overal naar toe laat vliegen, geef ik daar geen rooie cent meer aan uit.
Ik zei er niks over tegen Peter want die heeft daar niks mee te maken. Ik heb trouwens het (voor)oordeel dat hij nooit ene cent aan wat voor goed doel ook geeft. Dat geeft niet, dat moet hij zelf weten. Peter is invalide, hij heeft een stijf been. Ik heb altijd gedacht dat hij een houten been had. maar hij kan dat been gewoon buigen. Heeft er weinig last van. Tot zijn 73e heeft hij gerolstoelbasketbald, door heel Nederland heen. Dat kan ik nit zeggen want ik heb twee gewone, valide benen, waarmee ik slechts tot mijn 30e slechts gevoetbald heb en dan alleen nog maar in de Rotterdamse onderbond.
Terwijl ik met Peter sta te praten komt buurvrouw E. binnen. Niet dat ik haar zie. Ik herken haar stem en hoor haar gedag zeggen. Peter zegt gedag terug. Vlug, vlug, vlug hoor ik E. de trap oplopen. Ze is bang dat ik wat tegen haar ga zeggen. I don't know why.
Vous permettez madame?
