woensdag 15 oktober 2014

OMA & OPA (29)

De ambtenaar van de burgerlijke stand had mooie woorden gesproken (samen, met elkaar, trouw, helpen) en heel soms ook leuke, want de aanwezigen in de trouwzaal moesten heel soms ineens hartelijk lachen om wat de man zei.
Joop en Maria hadden van hun spaarcentjes eenvoudige maar mooie 2 karaats ringen gekocht en die deden ze zoals gebruikelijk bij zo’ gelegenheid, bij elkaar om de vinger en toen moesten ze elkaar een zoen geven ….. het zal toch zeker geen tongzoen worden hè, hoopte Maria vurig …. nee, godzijdank het werd geen tongzoen, het werd een mooie beschaafde kus op de mond. Toen was het tijd om iedereen de gelegenheid te geven om het bruidspaar te feliciteren. Op vallend was, dat van de kant van Maria er zelfs bij het feliciteren nog een traantje werd weggepinkt. Het was van die kant dus vrij emotioneel, kan je wel zeggen. Er was blijheid voor Maria en ook voor haar Kareltje, dat ze nu een man had en dat ze zouden gaan samenwonen. De tamelijk onzekere periode van Maria’s ongehuwde moederschap was nu gelukkig voorbij. Voor sommigen, en dat gold zeker voor Maria’s vriendinnen, zat de emotie meer in de pijn van het afscheid nemen, want zoveel was nu wel zeker: Maria had Den Bosch definitief de rug toegekeerd en gekozen voor Schiedam.
Bij haar vader en moeder overheerste een gevoel van intense tevredenheid: hun dochter samen met Joop op een nieuw nestje en wie weet komen daar wel kindertjes van.

De algemene indruk van Joop zijn familie was een zekere stugheid. Alsof men van die kan dit huwelijk niet zo zag zitten. Op zich was niet duidelijk waarom dit zo zou zijn. Als Joop nu al een aantal mislukte huwelijken achter de rug zou hebben bijvoorbeeld, zou je kunnen denken : ‘Ja, daar zit wat in.’ Maar Joop was nog nooit eerder getrouwd geweest.
Oom Bert gaf Joop en Maria een hand ‘proficiat’ zei hij en keek het bruidspaar aan zonder een spier in zijn gezicht te vertrekken. Hij liep gelijk door naar de koffietafel en ging daar apart staan van de andere twee groepen. Er stond daar namelijk een groepje familie en bekenden van Maria en een groepje familie en bekenden van Joop en apart daarvan stond dus Oom Bert met zijn kopje koffie. Hij wachtte daar op zijn drie kinderen. Die waren Joop nog enthousiast aan het gelukwensen. Om de beurt tilde Joop ze op : eerst Harm, de kleinste, dan Mina, de middelste en tenslotte Doortje, de oudste. Eerst kreeg Joop een zoen van de kinderen en vervolgens tracteerde Joop het drietal op klapzoenen.

Een tragische aanblik was de felicitatie van Joop door zijn moeder. Zoals ze daar in die rij liep maakte het vrouwtje een gebroken indruk. Ook al was haar relatie met de vader van Joop niet best, ze had het zó fijn gevonden als hij er ook bij was geweest. In tranen omhelsde ze haar zoon. Joop was al niet zo groot maar zijn moeder was nog een kop kleiner. Joop bukte zich, streelde haar rug en nam haar gelukwens in ontvangst. Ze feliciteerde natuurlijk ook zijn vrouw. Gearmd tussen Joop en Maria in liepen ze gedrieën naar de koffietafel.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten