zaterdag 11 oktober 2014

OMA & OPA (25)

Het was de allereerste keer, zowel voor Maria als voor Joop, dat ze buiten de deur wat gingen eten. Ook al waren het alleen maar poffertjes, ze waren best een beetje nerveus om met z’n drietjes de poffertjeskraam binnen te gaan. In het midden van het terras, vlakbij de bakplaat, waren nog twee tafels vrij. Daar gingen ze samen zitten. Op heel jonge kinderen was blijkbaar niet gerekend, want een kinderstoel ontbrak ……. hoewel even verderop zag Maria een peutertje in een kinderstoel, smullen van poffertjes.
‘Even in de gaten houden Joop, als die mensen klaar zijn moet je die kinderstoel hierheen halen, okee?’  Maria amuseerde zich uitstekend met het bekijken van de andere mensen die hier aan het eten waren. Het viel haar op dat er weinig kinderen waren en dat de meeste mensen niet echt piepjong meer waren. Veel grijs dus. Ondanks dat zo’n poffertjestent nu niet echt een super-de-luxe dure tent is, waren de meesten behoorlijk chique gekleed. Joop  wist dat volgens Maria wel, want die liep er op zijn paasbest bij. Het was nu niet zo dat Maria er slonzig uitzag, beslist niet  maar ze had in feite zomaar, vlug-vlug, wat aangeschoten, een blauw jurkje met een grijs vestje, niks bijzonders.
Kareltje werd wat luidruchtiger van al dat ‘zien eten’ om zich heen.  Hij kreeg er vast ook honger van. Een meisje kwam langs om onze bestelling op de nemen. ‘Tja, twee porties poffertjes en een potje thee.’ zei Maria. ‘Had je ook niet een portie voor Kareltje moeten nemen?’vroeg Joop.
‘Nee, dat is te veel voor Kareltje, zo’n hele portie, ik geef hem af en toe wel een stukje van mij,’ zei Maria. ‘Nou, hij mag ook wel wat van mijn poffertjes hebben hoor,’ zei Joop ruimhartig.
‘Hé,’ zei Joop, ’die mensen van die kinderstoel daar zijn klaar, ik ga die stoel even halen.’
Maria moet dan zo om hem lachen. Joop is dan net  zo’n soort jonge hond, die achter een stok aanrent, die door zijn baasje is weggegooid. Nu ook: zonder goed uit te kijken wat hij doet spurt Joop over het drukbezette terras in de richting van die kinderstoel, terwijl hij onderweg op diverse tafeltjes eten en drinken omgooit.  Heel grappig om te zien vond Maria; maar ze vond het wel zo veilig om haar lach achter haar hand te verbergen. Met de kinderstoel boven zijn hoofd balancerend zocht Joop zich een weg tussen de tafeltjes door terug naar ons. Maria genoot er van om te zien hoe Joop er met zijn schuldbewuste ogen en charmante glimlach in slaagde de boosheid bij de andere gasten te laten wegebben.
‘Zo,’ zei Joop,’kom op Kareltje, lekker zitten hier.’ Ondertussen was het meisje met de poffertjes en de thee gearriveerd. Twee bordjes poffertjes met ruim poedersuiker en op elk bordje een klont boter… het water liep ze uit de mond … Kareltje liet luid en duidelijk merken dat hij wel wat lustte … maar hij moest alleen nog even wachten want de poffertjes waren nog te heet.
Joop schonk een kopje thee in voor zichzelf en Maria. Hij deed eigenlijk maar wat. Hoe hij het precies moest aanpakken wist hij ook niet. Dus deed hij maar iets met thee.
‘Maria,’ zei Joop met een plechtstatig gezicht,’ het lijkt me zo ontzettend leuk om samen met jou en Kareltje in de Wattstraat in Schiedam te gaan wonen. Wat vind jij daar van?’
‘Wat leuk,’ zei Maria,’ daar kan ik nou toevallig net een woning krijgen!’

Joop bewoog zijn theekopje omhoog richting Maria en zij tikte met haar theekopje dat van Joop aan. Ze deden een soort van proosten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten